Het internet is een publieke plaats waar gegevens van het privé-leven van het slachtoffer gepubliceerd worden. Een ongelimiteerd aantal personen krijgt toegang tot deze gegevens. De gevolgen voor het slachtoffer zijn soms niet in te schatten. Dit kan gevolgen hebben voor het sociale leven van het slachtoffer of de werkgever die zich tegen het slachtoffer keert. Men kan ook een valse advertentie plaatsen. Het slachtoffer wordt dan lastig gevallen door mensen die reageren op de betrokken advertentie.

 

• Tegenwoordig maakt het internet meer en meer deel uit van het persoonlijk en professioneel leven van de mens. Dit heeft alleen maar voordelen voor de stalker. Hierdoor heeft hij/zij gemakkelijker toegang tot persoonlijke gegevens en kan hij/zij gemakkelijker communiceren via het slachtoffer.

• De drempel voor cyberstalking wordt lager dan fysieke stalking omdat hij geen persoonlijk contact met het slachtoffer heeft door het internet en in enkele gevallen blijft hij zelfs anoniem. Voor de cyberstalker lijken de gevaren kleiner. Ze kunnen hier anoniem blijven of met een nickname het slachtoffer lastigvallen.

Types

Stalkers worden volgens wetenschappers in verschillende types ingedeeld. Deze types zijn ingedeeld volgens de relatie die vooraf ging met het slachtoffer, het motief van de stalking, enzovoort. Mannen vormen de grootste groep van stalkers. Er zijn ook situaties waarin vrouwen mannen stalken. Voor informatie over typen stalkers zie de pagina over stalking.

• Maak een dossier van elementen die duiden op de stalker zoals e-mails, SMS en andere berichten.
• Houd de datum en het tijdstip van elk feit nauwkeurig bij.
• Maak aan de stalker duidelijk dat zijn gedrag ongewenst is en dat hij onmiddellijk moet stoppen.
• In eerste instantie kan je de feiten melden aan je eigen telecom-operator of service-provider, of deze van de stalker. Deze kunnen eventueel zelf maatregelen nemen zoals bijvoorbeeld het blokkeren van bepaalde telefoonnummers. Indien de stalker dan niet met zijn activiteiten stopt kan je klacht neerleggen bij de politie.

bron: Wikipedia.

 

Het is erg moeilijk om een duidelijke definitie te geven van belediging, smaad(schrift) en laster; er wordt altijd door de rechter gekeken naar de voorhanden zijnde situatie. Het gaat dan met name om de verhouding tussen de mededeling en de feiten (is het waar maar overdreven of helemaal niet waar), hoe belangrijk is de mededeling en hoe verhouden zich de partijen onderling. Er wordt ook rekening gehouden met mensen die zelf in het openbaar uitspraken doen en dus “de bal teruggekaatst” krijgen en mensen die “ergens tegen moeten kunnen” zoals mensen die in het openbaar op de voorgrond treden (bekende Nederlanders bijvoorbeeld).

 

Zorg dat je, indien je uitlatingen doet, je altijd bij de bewijsbare waarheid houdt. Probeer, indien je het niet eens bent met een publicatie waarin je in diskrediet wordt gebracht, het altijd op te lossen met de verantwoordelijke of indien dat niet lukt, met de provider of eigenaar van de website.

Bron paul zwiers

En ja, die regels moeten ook op dezelfde manier worden toegepast op Imams die oproepen tot geweld, maar ook op Christelijke partijleiders die zich verzetten tegen vrouwelijke kamerleden, of tegen priesters die homoseksualiteit nog steeds als ziekte of afwijking betitelen.

 

bron : nieuwsmedia blog

Heb je een slechte ervaring gehad, bijvoorbeeld met een verkoper op internet, dan zijn er tal van mogelijkheden om je (negatieve) mening over anderen te geven. Er zijn sites die ervaringen met winkels verzamelen en verkopers van tweedehands spullen kunnen ook beoordeeld worden. Je kunt berichten in forums plaatsen of zelf een website opzetten. De andere partij zal een negatieve recensie vaak niet in dank afnemen. Hoe ver mag je gaan als je een slechte ervaring hebt gehad met een verkoper op Marktplaats? Of als je een klacht hebt over politie-optreden? Mag je alles zeggen zolang het maar waar is?  

Al meerdere keren hebben rechters moeten oordelen over de toelaatbaarheid van beweringen op internet. De vrijheid van meningsuiting is een grondrecht, dat is vastgelegd in de Grondwet en verschillende internationale verdragen. Maar er zijn wel grenzen aan wat je mag zeggen. Racisme en discriminatie zijn wettelijk verboden. Wie zich schuldig maakt aan belediging, smaad of laster kan een rechtszaak aan zijn broek krijgen. Het Europees hof heeft bepaald dat het recht op vrije meningsuiting niet snel beperkt kan worden, zelfs als er iets geschreven wordt met het doel om te provoceren, shockeren of te kwetsen.  

De vrijheid van meningsuiting kan botsen met andere rechten of plichten. Zo kan een werknemer gebonden zijn aan een geheimhoudingsbeding in zijn arbeidsovereenkomst en om die reden bepaalde uitingen achterwege moeten laten. Of bepaalde uitlatingen botsen met het auteursrecht van een ander. Dit laatste speelde in de rechtszaak tussen publiciste Spaink en Scientology. De rechter oordeelde in deze kwestie dat de publiciste stukken mocht publiceren waar Scientology het auteursrecht op had.

Belediging, smaad en laster
Als je op internet kritiek geeft op een verkoper van een product, dan zal de persoon in kwestie de negatieve uitlating wellicht als onprettig ervaren, maar daarmee is de uitlating nog niet per definitie onrechtmatig. Zodra je de verkoper uitscheldt ("Piet is een stinkende oplichter") of kwetst, dan kom je in de buurt van belediging. Van smaad is sprake als je opzettelijk iemands eer of goede naam aantast door een bepaalde bewering te verspreiden ("Koop niet bij Piet, want hij levert niet waar je voor betaalt.") Je kunt je aan smaad schuldig maken, ook al is een bewering waar("Piet drinkt de hele dag"). Het gaat er bij smaad om of je opzettelijk iemands goede naam aantast met de bewering. Laster gaat nog wat verder: laster is smaad plegen terwijl je weet dat je een leugen verkondigt.  

Website over politie-optreden
De politie van Utrecht eiste in kort geding de verwijdering van een website over het politie-optreden na een verkeersongeval waarbij de zoon van de website-eigenaar betrokken was. Volgens de site zouden twee politieambtenaren in het proces-verbaal de feiten hebben verdraaid. De agenten werden met naam en toenaam genoemd en werden gekwalificeerd als "corrupt", "onbetrouwbaar", "boeven" en "fraudeurs in uniform". De rechter stelde voorop dat de website-eigenaar het recht heeft zijn visie op de gebeurtenissen te geven. Maar de "ronduit kwetsende en onnodig grievende" bewoordingen moeten wel aangepast worden. De rechter oordeelde tevens dat het publiceren van politierapporten is toegestaan.  

Verantwoordelijkheid van websitebeheerders
De beheerder van een website waar bezoekers positieve en negatieve recensies kunnen achterlaten, heeft een eigen verantwoordelijkheid voor de inhoud van de website, maar die verantwoordelijkheid gaat niet zover dat hij alle bijdragen vooraf dient te controleren. Mocht de beheerder voor de rechter worden gedaagd, dan pleit in zijn voordeel als hij maatregelen heeft genomen om te voorkomen dat mensen meerdere keren onder verschillende namen negatieve reacties plaatsen en hoor en wederhoor heeft toegepast. Als een recensie klaarblijkelijk onjuistheden bevat, dan zal hij het bericht moeten verwijderen zodra hij van de onjuistheid op de hoogte is geraakt.  

Garagetest.nl
Op Garagetest.nl kunnen kunnen mensen garages beoordelen. Een garagehouder spande een rechtszaak aan omdat hij niet blij was met de negatieve recensies over zijn bedrijf. De anonieme reacties zouden onjuistheden bevatten en de garage zou geen weerwoord hebben kunnen geven. De reacties logen er niet om: "oplichters", "bedriegers", "waardeloos bedrijf", geplaatst onder schuilnamen als "Koningklant" en "Opgelicht". Volgens de rechter heeft de websitebeheerder echter niets verkeerd gedaan. Het recht op meningsuiting houdt in dat consumenten, ook anoniem, op internet hun mening over de kwaliteit van garages mogen verkondigen. De beheerder handelt pas onrechtmatig wanneer deze weet dat er onjuiste informatie op de site staat, maar desondanks geen actie onderneemt. De betreffende garage kon echter geen specifieke onwaarheden aanwijzen. Verder woog mee dat de garage weldegelijk een reactie mocht geven en dat de site ook positieve reacties plaatst. Bovendien probeert de site misbruik door consumenten te voorkomen.

Rijschool
Een rijsschoolhouder en de vader van een leerlinge raakten in een conflict omdat de dochter een aantal keren niet was komen opdagen voor de rijles. Vervolgens weigerde de rijschoolhouder haar te laten afrijden. De leerling kreeg het geld voor 35 lessen en het examengeld niet terug. Op verschillende sites schreef de vader in felle bewoordingen ("zakkenvuller", "oplichter") over de rijschool. De rijschoolhouder was niet blij met de negatieve beoordelingen, zeker gezien het feit dat de rijschool geen eigen website had, zodat Google de negatieve commentaren als eerste zoekresultaten toonde. Pas toen de rijschooleigenaar een kort geding aanspande, ondernam de vader actie om de negatieve recensies te verwijderen.  

Kopers mogen op internet een (hard) oordeel vellen over verkopers. Dat geldt des te meer als een verkoopsite de mogelijkheid biedt recensies achter te laten. De verkoper van een tractor kreeg recentelijk ongelijk van de rechter toen hij de kritiek van een koper van het internet verwijderd wilde zien.  

Als een rechter oordeelt dat bepaalde uitlatingen op internet verwijderd moeten worden, dan betekent dat nog niet dat andere websites die inmiddels de teksten hebben overgenomen, ook aan het rechterlijk oordeel gebonden zijn. Degene over wie de negatieve uitlatingen gaat, kan wel proberen tegen elk van de websites een procedure aan te spannen. Maar het is nog maar de vraag of de andere websites ook gedwongen kunnen worden tot verwijdering. Misschien wel als de site dezelfde bedoeling heeft bij de publicatie. Maar als een website vanuit een journalistiek oogpunt schrijft over een conflict of rechtszaak, dan zal dat voor een rechter waarschijnlijk niet snel een probleem zijn, ook als de website de partijen bij naam noemt en de gewraakte bewoordingen overneemt. Verder speelt nog het probleem dat negatieve commentaren na verwijdering toch nog steeds terug te vinden zijn, bijvoorbeeld via de cache-functie van Google. Rechters lijken in te zien dat de degene die teksten moet verwijderen, geen zeggenschap heeft over wat een zoekmachine bewaart.  

 

bron : jurofoon